می بوسمت که داغ بهشت خدا شوم

می خواهم از تو تا...نفسی تازه تر کنم

مثل دریچه باز به سمت تو وا شوم

آغوش میکشم به خودم می فشارمت

شاید که با جهان دگر آشنا شوم

اما چقدر دلخوشی خواب ها کم است

باید دوباره از سر این شاخه پا شوم

این بار هم مطابق معمول هر شبی

آخر چقدر مسخره خواب ها شوم؟!

                                                            عبدالرضا کوهمال

..

پ ن:گفتند تو بدون من آدم نمیشوی     شاید که خورده به حوا شبی تنم

جا موندم از دلت..پشت سرو ببین

دست منو بگیر ، بغض منو ببین

جا موندم از نگات..پلک هاتو هم نذار

تو جاده های عشق ، بیهوده کم نیار

تو این حریم امن..خالیه جای عشق

خون می چکه هنوز..از رد پای عشق

حالا که قاصدک..محرم نشد برام

این رابطه شده..یک عشق نا تمام

جا موندی از خودت..توی دل منی

پرواز میکنی؟..یا پر نمی زنی؟؟

شک کن پریدنو..تردیدو خط بزن

حرف از رسیدن و خوبی فقط بزن

جا مونده خاطرات تو قلب هردومون

یا پیش من بمون

                         یا پیش من بمون

 رویای موندنو تکرار میکنم

پشت سرو ببین... اصرار می کنم

                                       سارا

یاد اون روزی که آقای حریری این شعرشونو خوندن بخیر..یاد نگاه های آقای کوهمال که میگفت خودتو کنترل کن بخیر..یاد هدی و یاد آقای اسدی با اون لکنت زبونش بخیر...

به یاد یکی از بهترین غروب های سه شنبه...

اولین روز دبستان بازگرد
کودکی ها شاد و خندان باز گرد
باز گرد ای خاطرات کودکی
بر سوار اسب های چوبکی
خاطرات کودکی زیباترند
یادگاران کهن مانا ترند
درسهای سال اول ساده بود
آب را بابا به سارا داده بود
درس پند آموز روباه و خروس
روبه مکار و دزد و چاپلوس
روز مهمانی کوکب خانم است
سفره پر از بوی نان گندم است
کاکلی گنجشککی باهوش بود
فیل نادانی برایش موش بود
با وجود سوز و سرمای شدید
ریز علی پیراهن از تن می درید
تا درون نیمکت جا می شدیم
ما پر از تصمیم کبری می شدیم
پاک کن هایی ز پاکی داشتیم
یک تراش سرخ لاکی داشتیم
کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هایش درد داشت
گرمی دستانمان از آه بود
برگ دفتر ها به رنگ کاه بود
مانده در گوشم صدایی چون تگرگ
خش خش جاروی با پا روی برگ
همکلاسیهای من یادم کنید
باز هم در کوچه فریادم کنید
همکلاسیهای درد و رنج و کار
بچه های جامه های وصله دار
بچه های دکه سیگار سرد
کودکان کوچک اما مرد مرد
کاش هرگز زنگ تفریحی نبود
جمع بودن بود و تفریقی نبود
کاش می شد باز کوچک می شدیم
لا اقل یک روز کودک می شدیم
یاد آن آموزگار ساده پوش
یاد آن گچها که بودش روی دوش
ای معلم نام و هم یادت به خیر
یاد درس آب و بابایت به خیر
ای دبستانی ترین احساس من
بازگرد این مشقها را خط بزن
(محمد علی حریری جهرمی)

زن از ديدگاه دكتر علي شريعتي

که چی ؟ که بمانم دویست سال             

 
به ظلم و تباهی نظر کنم                                  

 
که هی همه شب را سحر کنم

 
که هی سحر از پشت شیشه ها

 
دهن کجی ی آفتاب را

ببینم و با نفرتی غلیظ

 
نبرده به لب چای تلخ را

 
دوباره کلنجار پیچ و موج

که قصه ی دیوان بلخ را

 
دوباره مرور از خبر کنم

قفس ، همه دنیا قفس ، قفس

 
هوای گریزم به سر زند

دوباره قبا را به تن کشم

کجا ؟ به خیابان نا کجا

 
ز دست ستم شکوه سر کنم

 
اگر چه مرا خوانده اید باز

 
ولی همه یاران به محنتند

 
گذارمشان در بلای سخت

 
که چی ؟ که نشاطی دگر کنم

 
دوباره مرا چاره یی کنند

خطر کنم و جامه دان به دست

 
بیایم و این چشم بی غبار

 
بیایم و در جمعتان ز شعر

 
دوباره به پا شور و شرکنم

 
فرو شده ام تا برون شوم

گمان نکنم زین بلای ژرف

 
سری به سلامت به در کنم

 
رفیق قدیمم ، عزیز من

 
روان و تن آسوده تر کنم

 
نسیم بهاری گذر کند

به رویش سبز جوانه ها

بود که تنی بارور کنم

نذر کرده ام تا واژه هایم را زیر باران سکوت تو خیس کنم

باران دوباره قصه ی من را مرور کن

با احتیاط از غزل غم عبور کن

امشب ببار بر من و این شعر بی کسم

چشمم نوازش کن و دل را صبور کن

                               من به مهر باران محتاجم...

                                                  سارا

هر لحظه که می ترسم دستم می لرزد

از خوشحالی گریه میکنم

..و..

با غمهایم اشک می ریزم

قبل از آمدنت اضظراب دارم 

   ..

و پس از رفتنت

                  ...

                         اضظراب

         اضظراب

                              اضطراب

..........زندگی ام را ببین...........

چقدر شبیه خودم هستم!!!!!

                                 چقدر تکراری ام!!

پ ن.محرمانه،بعد از سفر خواهی فهمید...شاید هم خودم...نمیدانم

                     تو ساده دل کندی ولی...تقدیر بی تقصیر نیست

                                                                                          سارا

تمام طول خط از نقطهُ که پر شده است              از ابتدا که توئی تا به انتها که توئی

ضمیرها بدل اسم اعظم اند همه                       از او و ما که منم تا من و شما که توئی

توئی جواب سوال قدیم بود و نبود                     چنانچه پاسخ هر چون و هر چرا که توئی

جدا از این من و ما و رها ز چون و چرا                کسی نشسته در آنسوی ماجرا که توئی

نهادم آینه ای پیش روی آینه ات                       جهان پر از تو و من شد پر از خدا که توئی

تمام شعر مرا هم ز عشق دم زده ای              نوشته ها که توئی نا نوشته ها که توئی    

                             زنده یاد حسین منزوی

                                    تا همیشه آسمان یادش پر ستاره

از گفتن احساسات.از رها کردن اندیشه .از جمله های به همه هدیه داده شده.

از آدمکی که نقاب زده و معشوق من را به بیراهه  می کشاند.از فاصله ها...

کاش می بریدم از من...کاش آئینه ی تو در توی نگاهت نمی شکست.کاش من

اولین بخش خواسته هایت بودم.کاش هر روزمان با هم هجی می شد...

        ...کاش من را بشناسی...

من هنوز هم هزاران صفحه از تو جلو ترم برای اثبات عاشقی.هنوز هم نسبتی دارم با عاطفه

کاش گره می خوردم به پلکت و بالا و پائین می شدم با نگاهت...

از این تکرار های تلخ میترسم!؟...___

                                                                         سارا